Δεν μπορείς να βρείς αυτό που ψάχνεις; Ρίξε μια ματιά στον οδηγό χρήσης του Φοιτηtips.

Όλα όσα έμαθα από ένα μαγευτικό εξάμηνο με το Erasmus στο Βερολίνο.

Αυτό το άρθρο για τις εμπειρίες του Erasmus είναι ένα guest post από την Κατερίνα Παναγιώτη, φοιτήτρια Φιλολογίας στα Ιωάννινα.


Γιατί γράφω αυτό το άρθρο;

Επειδή είχα την τύχη να ζήσω αυτή την εμπειρία και έχω να πω μονάχα θετικά πράγματα - και ούτε ένα αρνητικό. Γιατί όταν ανοίγεις τους ορίζοντες της ζωής, καταλήγεις να σκέφτεσαι διαφορετικά. Αλλάζεις τόσο εσύ, όσο και η κοσμοθεωρία σου.

Γιατί σου δίνεται η ευκαιρία να ταξιδέψεις σε μια ηλικία που δεν θα σε νοιάζουν οι ευθύνες και οι υποχρεώσεις. Γιατί είναι απλά μαγικό.

Το μόνο που χρειάζεται είναι ένα πρώτο βήμα.

Ως έφηβη ονειρευόμουν να περάσω στο πανεπιστήμιο ώστε να μπορέσω να κάνω τα όνειρα μου πραγματικότητα αλλά και για να ζήσω μια ανέμελη ζωή, πριν μπω για τα καλά στη ρουτίνα της καθημερινότητας.

Από πολύ νωρίς, όμως, είχα στόχο να συμμετέχω στο Erasmus. Το είχα ψάξει και αρκετά, αφού καθηγητές και γνωστοί μου το ανέφεραν συνεχώς.

Και αφού κατάφερα να γίνω φοιτήτρια Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, το μόνο που έμενα ήταν να κυνηγήσω και τον δεύτερο μου στόχο: μια θέση στο πρόγραμμα.

Αφού έκανα τα χαρτιά μου και περίμενα, μια μέρα ήρθε η απάντηση.

Μήπως ήρθε η ώρα να γίνεις πρεζόνι της ζωής;

Αυτό το post είναι μέρος του project: "Ποιο είναι το νόημα της ζωής;" Περισσότερες πληροφορίες γι' αυτό θα βρείτε στο εισαγωγικό post.


Μπορείς να μην κάνεις τίποτα. Μπορείς απλά να ξαπλώσεις στον καναπέ του σπιτιού σου και να κοιτάς το λάπτοπ. Ή μπορείς να πιάσεις στο χέρι σου το κινητό και να δωθείς στα status updates του τίποτα.

Γιατί ο καιρός που είσαι νέος δεν θα είναι για πολύ ακόμη. Λίγη υπομονή και θα τελειώσει.

Ξέρω, σε κουράζει. Καταλαβαίνω πόσο χάλια περνάς μέσα σε αυτό το σώμα του νέου, μες στη ζωή με την αβεβαιότητα και τις απεριόριστες πιθανότητες. Αλλά, μην φοβάσαι: Μόλις όλα τελειώσουν δεν θα ξαναγεννηθείς ποτέ. Στο υπόσχομαι.

Και στην τελική, τι φταις εσύ που τυχαία σωματίδια, χώμα ουσιαστικά του σύμπαντος, μαζεύτηκαν από τις άκρες των πλανητών και μέσα από άλλα ζωντανά κύτταρα έφτιαξαν εσένα - και όλη την εμπειρία σου που λες "ζωή";

Αν κάνεις λίγη υπομονή ακόμη, θα περάσει.

Πως να επικοινωνήσεις με τους ανθρώπους: Ένας οδηγός για να αρχίσεις να ακούς πραγματικά.

livin in the city (a)
Κάποιες ατάκες τις ακούς τόσες πολλές φορές που απλά αισθάνεσαι σίγουρος ότι τις καταλαβαίνεις. Όπως το: «Ο θεός μας έδωσε δύο αυτιά και ένα στόμα, για να μιλάμε λιγότερο και να ακούμε πιο πολύ».

Εντάξει, το 'πιασα. Πρέπει να ακούω τους ανθρώπους και να μη λέω τόσα πολλά εγώ. Αλλά νομίζω πως το κάνω σωστά. Τους ακούω όλους, ότι έχουν να πουν, χωρίς πρόβλημα.

Αφού ρε φίλε, ο ήχος από το στόμα του συνομιλητή φτάνει στα αυτιά μου. Αυτό είναι η συζήτηση, έτσι; Κάνω λάθος;

«Ναι, κάνω λάθος»

Διαβάζοντας την ατάκα «Ο θεός μας έδωσε δύο αυτιά...» την καταλάβαινω μονάχα επιφανειακά. «Αρκεί να αγγίζουν τα αυτιά μου οι ηχητικοί παλμοί κάποιου άλλου, δύο φορές περισσότερο απ' ότι θα κάνω εγώ θόρυβο». Ως κάτι τέτοιο το μεταφράζουμε συνήθως.

Ζώντας μια ζωή με αυτή τη αντίληψη, θα βρεθούμε πολλές φορές μπροστά σε ανθρώπους που δεν μπορούμε να τους καταλάβουμε, μπροστά σε καταστάσεις που δεν μπορούμε να βγάλουμε άκρη, σε αντίθετες απόψεις που δημιουργούν τριβές και σε σχέσεις που δεν οδηγούν πουθενά.

Και καταλήγουμε να νομίζουμε πως απλά "οι άλλοι έχουν το πρόβλημα". Πως όλος ο κόσμος είναι στραμμένος εναντίον μας ή πως οι άνθρωποι είναι βαρετοί.

Στην πραγματικότητα, το μόνο πρόβλημα (συνήθως) είναι η έλλειψη επικοινωνίας. Και εμείς, απλά μιλάμε - αλλά σχεδόν ποτέ δεν επικοινωνούμε.

Γιατί η επικοινωνία συμβαίνει μονάχα όταν κάτι αλλάζει μέσα μας.

AddThis